Bi Bold, Fun & Fabulous

Prinsessengedrag is eigenlijk een subtiele manier om te zeggen... “phoe, je bent eigenlijk knap lastig”. Meestal toegeschreven door een man, niet altijd hoor, maar wel vaak.  Eén van ergens in de 40 die denkt dat het huishouden gebeurt door een soort onzichtbare kracht. Dat de koelkast zich vanzelf vult en de was vanzelf weer schoon in zijn kast verschijnt.. Zeg piemel, zet je eigen kroontje even recht “prince charming”.. ahum.

Maar ergens heb je wel gelijk; die onzichtbare kracht bestaat. Die bestond vroeger ook al; ze strikte je veters toen je het zelf nog niet kon, ze smeerde in alle vroegte je broodje en was er voor je als je haar nodig had. Ze regelde shit. Ze regelt shit.

So Hell Yeah, dat verdient een kroon!

Oké, oké, sommige kunnen overdrijven. Maar niet alleen vrouwen, sommige mannen ook. Alleen dat heet anders. Dat heet “ja, zo is hij gewoon”, of euh… “Ja, hij is daar niet zo goed in” of…. “hij heeft het druk”.

HOLD-UP! Wij zijn ook druk!

Want de prinses van nu, die leeft niet in een toren (zou wel lekker overzichtelijk zijn hè hahaha). Ze zit in de sportschool, doet haar belastingaangifte zelf, werkt fulltime en runt daarnaast misschien nog wel haar eigen bedrijf... 😏 

Oh en ze probeert tussen het avondeten en de kattenbak door ook nog haar sociale leven te onderhouden.

Misschien hè, heul misschien..., zijn deze prinsessen gewoon vrouwen (offf mannen) die hun kroon heel lang scheef gedragen hebben voor een ander. Uit liefde. Uit zorgzaamheid. En dat was okè hè. Is nog steeds okè. 

Als een mentos in een glas cola....

Er komt voor iedereen wel eens een moment waarop je terugkijkt naar iets en denkt: dit zou ik nu anders doen. En dan volgt vaak dat andere stemmetje in je hoofd dat zegt dat je een sukkel bent en dat je beter had moeten weten. Alsof groei eerder komt dan het leven zelf. Spoiler! Inzicht komt altijd later.

Is het de tijd van het jaar, de tijd van de maand of ben ik gewoon een sentimenteel weekdier? Nja… de eerste twee zijn het niet, dus dan is het structureel vrees ik.

Ik kreeg als een soort complimentendag bij de laatste bijeenkomst van de training die ik volgde, een pannetje vol persoonlijke briefjes. En dat raakte mij meer dan ik verwacht had.

“Wat ben je een heerlijke krachtpatser” werd er geschreven door de enige mannelijke deelnemer. Ik weet wel waarom hij dat zei. Omdat ik graag het beeld in stand houd dat ik alles alleen kan, niemand nodig heb en een zelfstandige vrouw ben. Dat ben ik ook. Maar zelfstandig zijn wil niet zeggen dat je alles alleen moet doen. Dat je geen hulp mag vragen, je emoties niet mag tonen en niet mag uitspreken wat je nodig hebt. Weet ik inmiddels, of althans...dat begin ik te leren.

Soms hoor je een bericht waardoor de wereld even stilstaat. Iets dat zo onwerkelijk is dat je er stil van bent. Ja, zelfs ik.

Dagenlang zat ik vol ongeloof over wat er gebeurd was. Welke beslissing Dennis had genomen. Het raakte me diep. Iemand die ik vooral van vroeger kende, maar die altijd een glimlach bij me opriep als ik hem zag.

Hij was zo’n persoon die elke gelegenheid kleur gaf, die licht en vrolijkheid bracht waar hij was. Hij vulde de ruimte. Altijd een grapje, meestal dubbelzinnig, wat volgde door een knipoog en zijn lach. Maar ik kon het van hem hebben. Hij voetbalde vroeger met mijn broertje en ik wist wel een beetje hoe hij in elkaar stak. Altijd even gek doen, altijd even een knipoog.

Dennis was iemand die vol in het leven stond. Een echte levensgenieter. Dat zag je mooi terug op alle foto’s die vandaag tijdens zijn afscheid voorbijkwamen. Altijd een lach, een gekke bek en veelal een ontbloot bovenlijf. Waar hij overigens hard voor werkte en terecht trots op was.

Een hardwerkende jongen wist ik, maar ook sociaal, warm, altijd in voor een feestje. Met een prachtig gezin, een grote vriendenkring, mooie vakanties en herinneringen die zoveel mensen met hem delen.

De stilte doorbreken

Soms hoor je mensen zeggen: "Het gaat wel weer over."
Of: "Even doorbijten, iedereen heeft het weleens zwaar."

Maar wat als het niet zomaar overgaat? Wat als de wereld om je heen alleen maar sneller lijkt te draaien en je het gevoel hebt dat je niet meer mee kan komen? Dat het allemaal te veel is?